تاریخچه استفاده از فوم های پلی یورتان

منشاء پلی یورتان ها به سال ۱۹۳۷ میلادی بازمی گردد، زمانی که یک شیمیدان آلمانی به نام فردریش بایر اولین نمونه اولیه الیاف پلی یورتان معروف به Perlon U را توسعه داد. در سال ۱۹۴۰، اولین الاستومرهای پلی یورتان با موفقیت ساخته شد. الاستومرهای پلی یورتان دسته ای از مواد پلی یورتانی هستند که ویژگی های فیزیکی آن ها شبیه به لاستیک است. در طول جنگ جهانی دوم، این نوع جدید مواد به سرعت جایگزین ارزان تری برای لاستیک شدند، که در آن زمان کمیاب و گران قیمت بود. در جنگ از آن ها به عنوان پوشش محافظ در هواپیماها نیز استفاده می شد. بعدها، دانشمندان متوجه شدند که با سنتز پلی یورتان به نخ های ظریف، می توان آن را با نایلون ترکیب کرد و در نتیجه ماده ای سبک وزن و قابل کشش را به وجود آورد. در سال ۱۹۵۳ اولین تولید تجاری فوم پلی یورتان در ایالات متحده آغاز شد. فوم ریجید بود و بیشتر برای عایق کاری استفاده می شد. تا زمانی که فوم‌های انعطاف‌پذیرتر و ارزان‌تر در سال ۱۹۵۶ معرفی شدند.

ویلیام ادوارد هانفورد و دونالد هولمز فرآیند ساخت و شیمی گسترده پلی یورتان ها را کشف کردند. در سال ۱۹۴۲، آن ها حق اختراع را برای فرآیند خود دریافت کردند. پلی یورتان ها در حال حاضر در مجموعه های متنوعی از محصولات از جمله قلب مصنوعی، روکش ایمنی در خودروهای مدرن، عایق های صرفه جویی در انرژی در خانه ها، یخچال ها و ادارات، مبلمان، بالشتک ها و فرش ها استفاده می شوند. فوم پلی یورتان یک ماده ضروری در زمینه ساخت و ساز است. از زمان ایجاد آن در سال ۱۹۴۱، تا عایق خارجی مخزن سوخت شاتل فضایی، خواص آن و همچنین کاربردها و مزایای آن در حال رشد بوده است. اتو بایر یک شیمیدان محقق بود که در سال ۱۹۳۷ پلی یورتان را ساخت. در ابتدا، به عنوان یک پلاستیک سخت درنظر گرفته میشد و بعداً، در حدود سال ۱۹۴۱، او متوجه شد که یک محصول فوم “با استفاده از یک جزء پلی استر ناخالص حاوی گروه های کربوکسیل واکنش نداده”، هنگامی که با دقت مقدار کمی آب اضافه می شود، این واکنش منجر به یک فوم فلکسیبل که مهمترین ماده پلی یورتانی است، تشکیل می شود. فوم پلی یورتان تا حد زیادی در زمینه ساخت و ساز استفاده می شود، به ویژه به عنوان یک عایق، اما همچنین می تواند به عنوان بالشتک صندلی، تشک، سیستم های سقف تجاری و غیره استفاده شود. خواص عایق آن به حدی کارآمد است که در مخزن سوخت خارجی شاتل فضایی آمریکا استفاده شد. فوم ترکیبی است که به عنوان “پلیمرهای واکنشی” طبقه بندی می شود. این ماده توسط دو ماده شیمیایی به نام ایزوسیانات و پلی ال – “الکلی با بیش از دو گروه هیدروکسیل فعال در هر مولکول” تشکیل شده است. هنگامی که با دما و فشار مناسب مخلوط می شوند، مواد شیمیایی منبسط می شوند و فوم را تشکیل می دهند. این واکنش هزاران سلول را تشکیل می‌دهد، این سلول‌ها منبسط می‌شوند و گاز را در بین آن ها به دام می‌اندازند (۹۳ درصد سلول‌ها بسته هستند). با تغییر ترکیب شیمیایی، چگالی های مختلفی از فوم به دست می آید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *